مسیر

حجت الاسلام علی محمدی
حجت الاسلام علی محمدی؛
حجت الاسلام و المسلمین علی محمدی با اشاره به شرایط خفقان در عصر امام هادی علیه السلام، پرورش شاگردان، ایجاد شبکه گسترده وکالت و زمینه سازی برای غیبت امام دوازدهم را از اقدامات مهم آن حضرت برشمرد.

حجت الاسلام و المسلمین علی محمدی استاد حوزه و نخبه تبلیغی در گفتگو با خبرنگار بلاغ به بیان برخی ویژگی ها و منزلت امام هادی(ع) پرداخت و شرایط عصر آن امام را تشریح نمود. مشروح این مصاحبه در ادامه قرار می گیرد.
این نخبه تبلیغی با اشاره به جایگاه امام هادی(ع) اظهار داشت: اگر ما می‌خواهیم جایگاه امام هادی(ع) را بشناسیم باید نگاهمان از این زاویه باشد که این کودک ۸ ساله چه ظرفیتی داشته است که در سن ۸ سالگی امامت عامه را پروردگار عالم به او می‌سپارد. امامت در مکتب تشیع نازلترین مرتبه اش حکومت ظاهری در جامعه اسلامی است. مراتب اصلی امامت دو مرتبه والاست که یک مرتبه مرجعیت دینی است. یک بعد دیگر هم دارد که بعد تکوین است. تمام عالم امکان تحت ولایت ولی خدا حضرت امام هادی(ع) در دوران ۸ سالگی بوده که خود آن بزرگوار در زیارت جامعه کبیره در یک فرازی فرمود: «و ذل لکم کل شی» همه چیز مسخّر شماست. این ولایت مطلقه تکوینیه امام هادی(ع) است.
حجت الاسلام محمدی در بیان ویژگی حضرت امام هادی(ع) افزود: یکی از روزها حضرت هادی(ع) نشسته بودند و بزرگان زیادی در محضر حضرت بودند. دانشمندی وارد مجلس شد که به ظاهر شرافت نسبی خاصی نداشت، ولی تا وارد شد امام هادی(ع) آن فرد را پیش خود خواند و در سمت راست خودش نشاند و بی‌اعتنا به سایرین به سخن گفتن و نجوا کردن با این دانشمند پرداخت بگونه ای که بقیه کم کم صدایشان درآمد و با اعتراض پرسیدند: چرا بین این همه شخصیت اینقدر به این فرد توجه دارید؟ حضرت بعد از قرائت آیاتی از قرآن در مدح و فضیلت عالمان و دانشمندان فرمود: من ایشان را بالا نبردم. بلکه خدا بالا برده و تکریم نموده و علت تکریم من این بود که ایشان با ناصبی های آن منطقه مباحثه کرده و این‌ها را شکست داده و شیعیان مستضعف آنجا که کم کم داشتند از جهت اعتقادی متزلل می‌شدند را نجات داده است. یعنی از نظر امام هادی(ع) دانشمندی ارزش دارد که بتواند از دانشش در مسیر ولایت استفاده کند.
وی با اشاره به شرایط خاص دوران امام هادی(ع) گفت: برخورد های متوکل عباسی با امام در تاریخ ثبت شده است که قلب و دل هر انسان متدین را آتش می‌زند که از جمله آن‌ها جریان سفره شراب است که امام هادی(ع) را به زور احضار کردند و وقتی که متوکل با کمال جسارت شراب به امام تعارف کرد امام فرمود: «گوشت ما، پوست ما، استخوان ما و خون ما سر سوزنی با این نجاست ها و پلیدی‌ها آشنا نیست. متوکل گفت: پس برای ما شعر بخوان. امام هادی(ع) فرمود: من کم اهل شعر هستم. اساساً اهل بیت اگر هم هر از چندی شعری بیان می‌کردند پر از حکمت بود. انسان می‌بیند برخی از خطابه ها نصفش از اشعار استفاده می‌شود، اگرچه اشعار هم از بزرگانی است ولی این وظیفه اصلی منبر نیست. بعد حضرت ابیاتی را خواندند که باعث جاری شدن اشک نحس متوکل از چشمانش شد و جام های شراب را شکست و جلسه هم بهم خورد.
استاد حوزه با اشاره به وضعیت نابسمان اقتصادی عصر امام هادی(ع) اظهار داشت: در تاریخ ذکر شده که خانم‌هایی که در بیت امام هادی(ع) بودند، در شرایط خاصی قرار گرفته بودند که برای هرکدام یک جامه جدا جهت استفاده برای نماز که باید بدن پوشیده باشد یک جامه سرتاسری داشتند و در نماز به نوبت استفاده می‌کردند و در بقیه شرایط لباس مندرس و نا مناسبی داشتند.
حجت الاسلام محمدی در مورد اقدامات امام هادی(ع) اظهار داشت: به دلیل اینکه خود حضرت در پادگان بودند و ارتباطات بسیار محدود بود شبکه ارتباطی وکالت را بوجود آوردند. حکومت وکلا را نمی شناخت ولی شیعیان و امام خبر داشتند. یکی از آنها عثمان بن سعید عمری هست که تحت عنوان سمان(روغن فروش) فعالیت می کرد. این شبکه وکالت بسیار گسترده در تمام دنیای اسلام عمل می کرد. این وکلا دو کار اساسی داشتند. یکی وجوهات اخماس و زکوات را به دست امام می رساندند. از جمله عثمان بن سعید که وجوهات را در کوزه های روغن جاسازی می کرد و به امام می رساند و از نظر مالی جامعه شیعه را اینگونه تغذیه می کردند و کار دیگر مهم این وکلا این بود که عالم و فقیه بودند و لذا جوابگوی شبهات آن زمان بودند و بدین وسیله امام یک شبکه گسترده پنهانی را در درون حکومت ظالمانه بنی عباس ایجاد کرده بودند و از نظر اعتقادی هم مشکلات آنها را برطرف می کردند.
استاد حوزه در پایان مصاحبه تربیت شاگردان را یکی دیگر از اقدامات امام هادی(ع) بر شمرد و گفت: با وجود آنهمه خفقان و محدودیت حضرت هادی(ع) شاگردان زیادی را تربیت کردند که ۳۴۶ نفر از آنها در کتاب الامام الهادی من المهد الی اللحد ذکر شده است. ضمن اینکه دو زیارت غدیریه و جامعه کبیره از شاهکارهای آن حضرت است که دنیا از معارف را در خود جای داده است.