تبلیغ دینی مؤثر تنها به درستی و اعتبار محتوای پیام وابسته نیست، بلکه مستلزم شناخت دقیق مسائل و تجربه زیسته مخاطبان است. چه‌بسا محتوایی از نظر معرفتی صحیح باشد، اما به دلیل ناآگاهی مبلغ از دغدغه‌ها، شرایط اجتماعی و افق معنایی مخاطب، نتواند ارتباط مؤثری برقرار کند. ازاین‌رو، مخاطب‌شناسی فراتر از شناخت ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، بخشی اساسی از فرایند تبلیغ دینی است. حضور در میان مردم، شنیدن پرسش‌ها و شناخت زمینه‌های شکل‌گیری آن‌ها، مبلغ را از پاسخ‌گویی صرف به سوی مسئله‌فهمی هدایت می‌کند. در این رویکرد، تبلیغ فرایندی تعاملی میان شناخت جامعه، مراجعه به معارف دینی، ارائه پاسخ متناسب و دریافت بازخورد مخاطب است. بنابراین، کارآمدی تبلیغ نه صرفاً در افزایش تولید محتوا، بلکه در توانایی پیوند معارف دینی با مسائل واقعی زندگی مردم تحقق می‌یابد.