مخاطب‌شناسی همواره یکی از شروط ارتباط مؤثر دینی بوده است. تفاوت در دانش پیشین، زبان، سن، زمینه فرهنگی و نوع مسئله مخاطب تعیین می‌کند که یک مضمون واحد با چه سطحی از تفصیل و از چه نقطه‌ای آغاز شود. هوش مصنوعی در ظاهر، همین اصل شناخته‌شده را با ابزارهایی دقیق‌تر ادامه می‌دهد: داده‌های بیشتری درباره مخاطب فراهم می‌کند و امکان می‌دهد محتوا با ویژگی‌های او متناسب شود. بااین‌حال، مخاطب‌شناسی الگوریتمی صرفاً نسخه پیشرفته‌تری از شناخت متعارف مخاطب نیست. هنگامی که ردپاهای رفتاری برای استنتاج ویژگی‌های فرد به کار می‌روند و همان استنتاج‌ها مبنای انتخاب یا تولید پیام قرار می‌گیرند، رابطه میان «شناخت مخاطب» و «اثرگذاری بر مخاطب» صورت تازه‌ای پیدا می‌کند.