یکی از دشواری‌های تحلیل تربیت دینی نوجوانان آن است که مسئله غالباً به «افزایش نفوذ رسانه» فروکاسته می‌شود. در این صورت‌بندی، خانواده و مدرسه در یک سوی میدان قرار می‌گیرند و شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های جدید در سوی دیگر؛ گویی با رقابتی ساده میان دو منبع پیام روبه‌رو هستیم. چنین تصویری، تحول مهم‌تری را پنهان می‌کند: تغییر در شیوه توزیع مرجعیت. نوجوان امروز فقط پیام‌های بیشتری دریافت نمی‌کند، بلکه با منابع متعددی مواجه است که هر یک مدعی تفسیر جهان، ارزش‌ها، هویت و حتی امر دینی‌اند.

دکتر عیسی‌نیا در این گفت‌وگو، اصل مسئله‌شناسی تبلیغ دینی و تلاش برای عبور از مسائل پراکنده و رسیدن به قلمروهای کلان را ضروری می‌داند؛ اما معتقد است برای تبدیل مجموعه موجود به یک «نظام مسائل راهبردی» باید چند گام بنیادی دیگر برداشته شود. از نظر او، تعریف دقیق تبلیغ، اثرگذاری و خودِ مسئله، تمایز مسئله از روند و پیشران، احراز تجربی مسائل و توجه به صاحب مسئله، بازآرایی سطوح تحلیل و کشف روابط میان مسائل از الزامات این بازنگری است. وی همچنین بر شناسایی مسائل مادر و نقاط اهرمی، اولویت‌بندی، توجه به مسائل پنهان و آینده‌نگری تأکید می‌کند و در نهایت می‌گوید هدف نظام مسائل، افزایش تعداد عناوین نیست؛ بلکه کشف ساختار مسائل تبلیغ است.

چرا ظرفیت گسترده دین برای خیرخواهی، ایثار و تعاون، همیشه به مشارکت اجتماعی پایدار تبدیل نمی‌شود؟ این تحلیل نشان می‌دهد مسئله را نمی‌توان صرفاً به کاهش دین‌داری یا ضعف انگیزه فردی فروکاست. گلوگاه اصلی در جایی میان «باور» و «عمل» قرار دارد: ضعف شبکه‌های قابل اعتماد، فرصت‌های روشن مشارکت و نهادهایی که ارزش دینی را به مسئله، نقش و تجربه مؤثر اجتماعی پیوند دهند. از این منظر، چالش اصلی نظام تبلیغ نه فقط توصیه به مسئولیت‌پذیری، بلکه «ساختن مسیر مسئولیت‌پذیرشدن» است.

فضای مجازی با چندمنبعی‌کردن فرایند هویت‌یابی، مخاطب دینی را از هویتی نسبتاً تثبیت‌شده به هویتی سیال، انتخابی و ترکیبی سوق داده است؛ به‌گونه‌ای که خانواده، مدرسه، رسانه، گروه همسالان، نهاد دین و کنشگران شبکه‌ای هم‌زمان در شکل‌دهی به هویت و معنای دینی نقش دارند. در این شرایط، تبلیغ دینی دیگر صرفاً با مخاطبی دارای هویت دینی تثبیت‌شده مواجه نیست، بلکه باید در خودِ فرایند شکل‌گیری و بازتعریف هویت حضور داشته باشد. ازاین‌رو، شناخت منطق جامعه شبکه‌ای، توجه به رقابت مرجعیت‌های سنتی با اینفلوئنسرها و کنشگران دیجیتال و بازاندیشی در نقش نخبگان و حکمرانی فضای مجازی، به ضرورتی اساسی برای نظام تبلیغ تبدیل می‌شود.