پيامبر و اهل بيت علیهم السلام

علامه سيدعباس مكي در نزهة الجليس مي ‏نويسد:امام جعفرصادق بن محمدالباقر بن علي بن الحسين بن علي بن ابي‏طالب عليهم‏ السلام، يكي از ائمه اثني عشر است كه از بزرگان اهل بيت بود و ملقب به صادق بود وعلت…

امام از اشخاص دور و نزديك بدى مى ديد؛ اما با چشم پوشى و گذشت ، و احياناً با احسان و نیكویى با آنان برخورد مى فرمود.

سلام بر تو! كه به خاطر تو چه بسيار بنده گنه‏ كار از قيد عقوبت رسته و چه خوش ‏بخت است آن كس كه حرمت تو را رعايت كرده است.

امام حسن (ع) از بذل جان خود دريغ نداشت، و امام حسين (ع) در راه خدا جانبازتر از حسن نبود. چيزى كه هست، حسن، جان خود رادر يك جهاد خاموش و آرام فدا كرد و چون وقت شكستن سكوت رسيد، شهادت كربلا واقع شد…

متأسفانه برخی می پندارند که شجاعت امام حسن مجتبی-علیه السلام- کمتر از امامان دیگر بود و در میدان نبرد، شهامت و شجاعت لازم را نداشت و به همین جهت، از جنگ فاصله گرفت و زمام امور را به معاویه سپرد.…

اينك تمامي خوبان از ابتداي تاريخ چشم به حسن (ع ) دوخته بودند. بشارت اين چهارمين تن از آل عبا را نيز همه انبيا و اوصيا از ابتدا داده اند.

خانم نصرت رضائیه ضمن تسلیت به مناسبت وفات حضرت خدیجه کبری(سلام الله علیها) گفت: اندیشه ها و گفته های ما کمتر از آنست که بتوانیم شخصیت آن بانوی بزرگوار را معرفی کنیم

در فرهنگ اهل بيت‏ عليهم السلام، انتظار نه صرفاً يك حالت روانى، بلكه از مقوله عمل شمرده شده است، پس اگر انتظار، يك عمل است، منتظر هم بايد عامل باشد.

با توجه به اهمیت آگاهی در عمل که خود را در عنصر نیت نشان می‌ دهد، خودآگاهی مهدوی متقدم بر عمل مهدوی است؛ عملی که غایت جهان است و وحدت خودآگاهی خود مستلزم وحدت آگاهی و فهم‌ هاست.

علي اكبر جوان شجاعي بود كه هم شجاعت علي عليه السلام را به ارث برده بود و هم شجاعت و شهامت حسين عليه ‏السلام را.