مسیر

میلاد حضرت علی اکبر علیه السلام
نمی از یم اخلاق حضرت علی اکبر علیه السلام
علي اكبر جوان شجاعي بود كه هم شجاعت علي عليه السلام را به ارث برده بود و هم شجاعت و شهامت حسين عليه ‏السلام را.

فضايل اخلاقي

ـ حضرت علي اكبر عليه ‏السلام جواني بود آراسته به فضايل ولايت، و آثار و انوار كمال، بلاغت و مكارم اخلاقي در سيماي نوراني او هويدا بود.

ـ او جواني بود در اوج سعادت و فضيلت با ويژگي ‏هاي نيكو و چهره ‏اي عالي. مانند ستاره درخشاني بود كه در آسمان دانش پرتو مي ‏افكند.

ـ او شاخه درخت نبوت و ميوه شجره ولايت بود.

شجاعت

ـ علي اكبر جوان شجاعي بود كه هم شجاعت علي عليه السلام را به ارث برده بود و هم شجاعت و شهامت حسين عليه ‏السلام را.

ـ علي اكبر، نماينده غيرت، شجاعت و شهامت بود.

ادب

ـ علي اكبر عليه ‏السلام به زينت اخلاق و ادب آراسته بود و آن را از اجداد پاك و مطهرش به ارث برده بود. او در مقابل پدر با احترام مي ‏نشست و بدون اجازه پدر صحبت نمي ‏كرد.

ـ او حتي هنگامي كه قصد رفتن به ميدان جنگ را داشت، از محضر پدر اجازه پيكار خواست.

ـ حضرت علي اكبر عليه ‏السلام در نهايت ادب، مصداق كامل انسان كامل بود. او هرگز سخن از سر هوا نمي ‏گفت و با آنكه در سنين جواني بود، هرگز سخني كه برخلاف ادب باشد، بر زبان جاري نكرد.

ره مُلك سعادت را تواند بي‏خطر رفتن
به دست خود ز آيين ادب هر كس عصا دارد[۱]

فروتني

ـ با اينكه علي اكبر عليه‏ السلام، مولود نبوت و ولايت بود، در فروتني نظير نداشت و مانند عبدي در مقابل پدر حاضر مي‏شد.

ـ علي اكبر عليه ‏السلام بر اساس دستور قرآن كريم، آرام، متواضع، مؤدب و متفكر بود و پيوسته خود را به حسب و نسب عالي قريش و خاندان نبوت و ولايت، منسوب مي ‏كرد بدون آنكه تكبري در ميان باشد.

ـ علي اكبر عليه ‏السلام نه تنها نسبت به بزرگ ‏ترها با ادب و فروتن بود، نسبت به كوچك ‏ترها نيز با احترام رفتار مي ‏كرد.

ـ علي اكبر عليه ‏السلام در عالي ‏ترين مدارج نزاكت، ادب و فروتني بود.

تواضع است دليل رسيدن به كمال
كه چون سوار به مقصد رسد پياده شود[۲]

بخشندگي

ـ پيامبر اكرم صلي ‏الله‏ عليه ‏و‏آله بخشنده ‏ترين خلق خدا بود و علي اكبر عليه ‏السلام پس از جدش، علي عليه ‏السلام و پدرش، حسين عليه ‏السلام وارث سخاوت نبوي به شمار مي ‏رفت.

ـ علي اكبر عليه ‏السلام در سخاوت و كرم، آينه تمام‏ نماي «انّك لعلي خُلُقٍ عظيم بود.»[۳]

ـ او در مدينه، سرايي براي پذيرايي از فقيران و نيازمندان بنا كرده بود و همه از خوان كرمش بهره مي ‏بردند.

ـ پدر و اجداد او همه سخاوتمند بودند. جد بزرگش، هاشم در دو سفر تمامي حجاج را مهمان كرد و خوراك و مركب آنان را داد. ابوطالب، آن ‏قدر از اعراب و حجاج پذيرايي كرد كه قلم از وصف آن ناتوان است. علي عليه ‏السلام از نيروي بازوي خود نخلستان ‏ها را آباد مي ‏كرد و مي ‏بخشيد. حسين عليه ‏السلام چهار هزار درهم به گدايي بخشيد و از او عذرخواهي كرد كه بيش از اين نمي ‏تواند به او ببخشد. علي ‏اكبر عليه ‏السلام تربيت شده اين رادمردان بي ‏نظير و وارث اين سخاوتمندان بي ‏مانند است.

ولايت‏ پذيري و حق ‏طلبي

ـ علي اكبر عليه ‏السلام همواره حافظ، نگهبان، معاون و مراقب و همراه پدر بود.

ـ او از پاسداران جان بر كف حسين بن علي عليه‏ السلام بود كه ذره‏ اي در خدمت‏ گزاري و جانبازي در راه پدر كوتاهي نكرد.

ـ او در راه كربلا از پدر شنيد كه مي ‏گويد:«انا للّه‏ و انا اليه راجعون و الحمد للّه‏ رب العالمين [۴]» و اين جمله را سه بار تكرار كرد. نزديك پدر رفت تا دليل گفتن اين جمله ‏ها را بداند. حسين عليه ‏السلام فرمود: «لحظه ‏اي خواب مرا فراگرفت. سواري را ديدم كه مي ‏گفت: اين قافله مي‏ رود و مرگ آنها را تعقيب مي ‏كند. دانستم كه در اين راه شهيد خواهيم شد.» علي اكبر عليه ‏السلام پرسيد: «مگر ما به حق نيستيم.» حضرت پاسخ داد: «به حقِ كسي كه بازگشت همه به سوي اوست، ما به حق هستيم و براي حق حركت مي ‏كنيم». آن‏ گاه علي اكبر عليه‏ السلام پاسخ داد: «در اين صورت باكي نيست كه به حق كشته شويم.»

اين كلام علي اكبر عليه ‏السلام نشان‏ دهنده روح حق‏ طلب و مطمئن او بود كه هيچ گونه تزلزلي از مرگ و كشته شدن به خود راه نمي ‏داد.

 

پی نوشتها:

----------------------------------------

[۱] ديوان صائب، ج۱، ص۱۱۰.

[۲] همان، ص۱۲۸.

[۳] قلم/آیه۴: و راستى كه تو را خويى والاست.

[۴] ترجمه لهوف، ص ۹۱.

منبع: ارمغان شعبان