در مطالعه دین‌داری، فاصله میان آنچه افراد به آن باور دارند و آنچه در عمل انجام می‌دهند، گاه به‌سرعت به ضعف اعتقاد یا سستی التزام دینی نسبت داده می‌شود. پشت این داوری، الگویی خطی قرار دارد: باور دینی باید به رفتار متناسب بینجامد و هرجا رفتار تحقق نیافت، لابد باور نیز از استحکام کافی برخوردار نبوده است. این الگو بخشی از رابطه باور و رفتار را توضیح می‌دهد، اما برای فهم رفتار انسانی بیش از اندازه ساده است.