الگوی غالب تبلیغ دینی، با وجود گسترش آموزش مبلغان، تولید محتوا، مناسک و فعالیت رسانه‌ای، همچنان بیشتر بر انتقال معارف و پیام متمرکز است و الزاماً پاسخ‌های دینی را به تجربه‌ای قابل‌زیست در زندگی روزمره تبدیل نمی‌کند. گسست اصلی در تقلیل مسائل وجودی به مسائل معرفتی، غلبه برنامه‌های مقطعی و جدایی محتوا از رابطه و تجربه است. راهبرد پیشنهادی، تغییر تمرکز از «محتوا» به «مسیر تجربه» و پیوند پاسخ دینی با مسئله واقعی مخاطب، تمرین عملی، رابطه مستمر، همراهی، ارجاع تخصصی و سنجش اثر پایدار در زندگی است.