دکتر عیسی‌نیا در این گفت‌وگو، اصل مسئله‌شناسی تبلیغ دینی و تلاش برای عبور از مسائل پراکنده و رسیدن به قلمروهای کلان را ضروری می‌داند؛ اما معتقد است برای تبدیل مجموعه موجود به یک «نظام مسائل راهبردی» باید چند گام بنیادی دیگر برداشته شود. از نظر او، تعریف دقیق تبلیغ، اثرگذاری و خودِ مسئله، تمایز مسئله از روند و پیشران، احراز تجربی مسائل و توجه به صاحب مسئله، بازآرایی سطوح تحلیل و کشف روابط میان مسائل از الزامات این بازنگری است. وی همچنین بر شناسایی مسائل مادر و نقاط اهرمی، اولویت‌بندی، توجه به مسائل پنهان و آینده‌نگری تأکید می‌کند و در نهایت می‌گوید هدف نظام مسائل، افزایش تعداد عناوین نیست؛ بلکه کشف ساختار مسائل تبلیغ است.

چرا ظرفیت گسترده دین برای خیرخواهی، ایثار و تعاون، همیشه به مشارکت اجتماعی پایدار تبدیل نمی‌شود؟ این تحلیل نشان می‌دهد مسئله را نمی‌توان صرفاً به کاهش دین‌داری یا ضعف انگیزه فردی فروکاست. گلوگاه اصلی در جایی میان «باور» و «عمل» قرار دارد: ضعف شبکه‌های قابل اعتماد، فرصت‌های روشن مشارکت و نهادهایی که ارزش دینی را به مسئله، نقش و تجربه مؤثر اجتماعی پیوند دهند. از این منظر، چالش اصلی نظام تبلیغ نه فقط توصیه به مسئولیت‌پذیری، بلکه «ساختن مسیر مسئولیت‌پذیرشدن» است.