بحران‌های اجتماعی چه انتظاری از روحانیت ایجاد می‌کنند و این انتظارات چه نسبتی با مأموریت اصلی تبلیغ دین دارند؟ آیا روحانی باید صرفاً تبیین‌گر آموزه‌های دینی باشد یا در جایگاه شنونده مطالبات، منتقد نارسایی‌ها، حامی آسیب‌دیدگان و میانجی تعارض‌های اجتماعی نیز حضور یابد؟ حکم اصلی آن است که این نقش‌ها ذاتاً با رسالت دینی ناسازگار نیستند و برخی از آن‌ها می‌توانند تجلی اجتماعی همان رسالت باشند. مسئله زمانی پدید می‌آید که حدود صلاحیت، مسئولیت، استقلال و پاسخ‌گویی هر نقش روشن نباشد. گلوگاه راهبردی، فقدان چارچوبی معتبر برای تشخیص نسبت نقش‌های اجتماعی روحانیت با مأموریت هدایتی و مدیریت تعارض‌های احتمالی میان آن‌هاست؛ ابهامی که می‌تواند هم به انفعال اجتماعی و هم به فرسایش اعتبار دینی بینجامد.