برای کاهش فاصله میان پاسخ‌های دینی و زندگی واقعی مخاطب، بازطراحی محتوا به‌تنهایی کافی نیست. راهبرد مطلوب، الگوی تلفیقی «روایت قابل‌زیستن، تجربه، همراهی و اجتماع» است که در آن پاسخ دینی به عمل متناسب با موقعیت زندگی ترجمه شده، توسط مخاطب تجربه می‌شود و با گفت‌وگو، همراهی و اجتماع حمایتگر استمرار می‌یابد. در این الگو، نقش مبلغ از صرف پاسخ‌گویی به «مفسر تجربه و تسهیلگر مسیر» تغییر می‌کند. موفقیت تبلیغ نیز باید با توان مخاطب در به‌کارگیری مستقل معنا و پایداری عمل دینی در زندگی روزمره سنجیده شود.

تبدیل پاسخ دینی به «دین زیسته» صرفاً با تولید و انتقال محتوای صحیح محقق نمی‌شود، بلکه نیازمند پیوند معنا با عمل، رابطه، اجتماع حمایتگر، تکرار و بازخورد است. خانواده، مبلغ، اجتماعات دینی، متخصصان، رسانه‌ها، پلتفرم‌ها و خود مخاطب، بازیگران این فرایندند. گلوگاه اصلی، فقدان زیرساخت و تقسیم‌کار منسجم برای تبدیل معنا به تجربه است. بنابراین، نظام تبلیغ باید از تمرکز بر «تحویل پیام» به طراحی «مسیر تجربه» و همراهی مخاطب در تحقق عملی معنا حرکت کند.