برای کاهش فاصله میان پاسخ‌های دینی و زندگی واقعی مخاطب، بازطراحی محتوا به‌تنهایی کافی نیست. راهبرد مطلوب، الگوی تلفیقی «روایت قابل‌زیستن، تجربه، همراهی و اجتماع» است که در آن پاسخ دینی به عمل متناسب با موقعیت زندگی ترجمه شده، توسط مخاطب تجربه می‌شود و با گفت‌وگو، همراهی و اجتماع حمایتگر استمرار می‌یابد. در این الگو، نقش مبلغ از صرف پاسخ‌گویی به «مفسر تجربه و تسهیلگر مسیر» تغییر می‌کند. موفقیت تبلیغ نیز باید با توان مخاطب در به‌کارگیری مستقل معنا و پایداری عمل دینی در زندگی روزمره سنجیده شود.