پرسش راهبردی این است که افزایش مشاهده‌پذیر بی‌حجابی و کاهش التزام به حجاب شرعی و قانونی در ایران را باید عمدتاً نشانه تضعیف دین‌داری و ناکامی تبلیغ دانست، یا پیامد تحولی عمیق‌تر در معنای حجاب و سازوکار تولید هنجار؟ حکم اصلی این تحلیل آن است که تغییر رفتار پوششی، به‌ویژه پس از ۱۴۰۱، واقعی و راهبردی است؛ اما شواهد آن را به یک علت تقلیل نمی‌دهند. گلوگاه اصلی، شکاف میان «هنجار رسمی حجاب» و «معنای تجربه‌شده حجاب» نزد بخش‌هایی از زنان است؛ شکافی که تغییرات نسلی، فردی‌شدن انتخاب پوشش، هنجارهای شبکه‌ای، مرجعیت‌های جدید و تجربه مواجهه نهادی آن را بازتولید می‌کنند.