تأکید گسترده بر اخلاق، ایثار، خدمت، مواسات و مسئولیت اجتماعی تا چه اندازه توانسته از سطح باور و مناسک عبور کند و به مشارکت تکرارشونده، کنش جمعی و حل پایدار مسائل عمومی برسد؟ حاصل این بازسنجی آن است که مداخلات موجود در بسیج کمک، همیاری مناسبتی و فعال‌کردن شبکه‌های دینی ظرفیت قابل توجهی نشان داده‌اند، اما در تبدیل این ظرفیت به مشارکت سازمان‌یافته، مستمر و فراتر از حلقه‌های خودی، اثربخشی آن‌ها پایین تا متوسط است. حکم راهبردی، بازطراحی اساسی همراه با اجرای آزمایشی نسخه‌ای مبتنی بر «مسیر مشارکت» و سرمایه اجتماعی پل‌زننده است.

تبلیغ دینی با مسئله‌ای مواجه است که نمی‌توان آن را صرفاً با توصیه به «شناخت مخاطب» حل کرد. پیام دینی از یک سو حامل مدعاهایی است که اعتبار آن‌ها، دست‌کم از منظر خود سنت دینی، تابع پسند و انتظار مخاطب نیست؛ از سوی دیگر، هیچ پیامی بیرون از شرایط واقعی ارتباط فهم نمی‌شود. سطح دانش، زبان، تجربه زیسته، پرسش‌ها و حساسیت‌های مخاطب در چگونگی دریافت آن دخالت دارند.