رسانه در تبلیغ دینی صرفاً ابزار انتقال پیام نیست، بلکه محیطی ارتباطی است که بر شیوه دریافت، تفسیر و اثرگذاری پیام تأثیر می‌گذارد. تجربه تبلیغ در انقلاب اسلامی نشان می‌دهد که اثربخشی منبر، مسجد و نوار کاست، تنها به قابلیت‌های فنی آن‌ها وابسته نبود، بلکه از پیوند میان فناوری، نهادهای دینی و شبکه‌های اجتماعی شکل می‌گرفت. ازاین‌رو، شناخت رسانه مستلزم توجه به مناسبات اجتماعی و شرایط ارتباطی مخاطبان است. گسترش رسانه‌های دیجیتال، علاوه بر تغییر شیوه انتشار پیام، الگوهای تعامل، مرجعیت دینی و مشارکت مخاطبان را نیز دگرگون کرده است. بنابراین، انتقال محتوای سنتی به فضای مجازی الزاماً به معنای تحول در ارتباط تبلیغی نیست. مسئله راهبردی تبلیغ معاصر، فراتر از انتخاب ابزارهای نوین، شناخت و بازطراحی معماری ارتباطی متناسب با ویژگی‌های رسانه، شبکه‌های اجتماعی و شیوه‌های جدید دریافت و اعتباربخشی به پیام دینی است.