هوش مصنوعی در امتداد «دو‌جهانی‌شدن» زیست انسان، از یک ابزار صرف فراتر رفته و به عاملی مؤثر در تولید، ترکیب و تفسیر معنا تبدیل شده است؛ تحولی که می‌تواند شیوه فهم و حتی تجربه دین را نیز دگرگون کند. ازاین‌رو، مسئله تبلیغ دینی فقط استفاده از هوش مصنوعی برای تولید محتوا نیست، بلکه بازطراحی ساختار تبلیغ، تربیت دینی، مناسک، روابط خانوادگی و ارتباط مبلغ با مخاطب در محیطی شبکه‌ای و معناساز است. در این چارچوب، هوش مصنوعی باید یکی از عوامل بازآرایی میدان معنا، مخاطب و تجربه دینی تلقی شود.

پرسش راهبردی این است که نهادهای عالی حوزوی و فرهنگی، با مشارکت سازمان‌های تبلیغی و نهادهای حکمرانی فضای مجازی، برای تقویت مرجعیت عملی دین کدام مسیر را برگزینند؟