موضوع اصلی این ارائه مشارکت سیاسی در عصر هوش مصنوعی است، اما سازوکارهایی که بررسی می‌کند، مستقیماً برای فهم آینده تبلیغ و اقناع نیز اهمیت دارند.

زیست مجازی دیگر صرفاً مجموعه‌ای از ابزارهای ارتباطی نیست؛ بلکه به یکی از محیط‌های اصلی زندگی انسان تبدیل شده و شیوه دریافت معرفت، شکل‌گیری ارتباطات، مشارکت اجتماعی و حتی تجربه دین را دگرگون کرده است.

پرسش راهبردی این است که تغییر توزیع توجه، اعتماد، تخصص و قدرت روایت‌سازی چگونه موقعیت روحانیت و نهادهای دینی را در میدان مرجعیت فرهنگی و معنایی ایران دگرگون کرده و چه بازآرایی‌ای می‌تواند نقش دینی را بدون بازگشت ناممکن به انحصار گذشته تقویت کند؟