فضای مجازی با چندمنبعی‌کردن فرایند هویت‌یابی، مخاطب دینی را از هویتی نسبتاً تثبیت‌شده به هویتی سیال، انتخابی و ترکیبی سوق داده است؛ به‌گونه‌ای که خانواده، مدرسه، رسانه، گروه همسالان، نهاد دین و کنشگران شبکه‌ای هم‌زمان در شکل‌دهی به هویت و معنای دینی نقش دارند. در این شرایط، تبلیغ دینی دیگر صرفاً با مخاطبی دارای هویت دینی تثبیت‌شده مواجه نیست، بلکه باید در خودِ فرایند شکل‌گیری و بازتعریف هویت حضور داشته باشد. ازاین‌رو، شناخت منطق جامعه شبکه‌ای، توجه به رقابت مرجعیت‌های سنتی با اینفلوئنسرها و کنشگران دیجیتال و بازاندیشی در نقش نخبگان و حکمرانی فضای مجازی، به ضرورتی اساسی برای نظام تبلیغ تبدیل می‌شود.

این متن یک «بازسنجی برآوردی» از الگوی غالب سیاست‌ها و برنامه‌های حفظ مرجعیت دینی و تقویت جایگاه مبلغان در ایران است؛ نه ارزیابی مستند یک برنامه یا نهاد مشخص. پرسش اصلی آن است که آیا توسعه آموزش، اعزام، تولید محتوا، پاسخ‌گویی، حضور رسانه‌ای و شبکه‌سازی توانسته است صلاحیت علمی مبلغان را به اعتماد، مراجعه داوطلبانه و حل مسائل واقعی مخاطبان تبدیل کند.