پرسش راهبردی این است که تغییر توزیع توجه، اعتماد، تخصص و قدرت روایت‌سازی چگونه موقعیت روحانیت و نهادهای دینی را در میدان مرجعیت فرهنگی و معنایی ایران دگرگون کرده و چه بازآرایی‌ای می‌تواند نقش دینی را بدون بازگشت ناممکن به انحصار گذشته تقویت کند؟

این متن یک «بازسنجی برآوردی» از الگوی غالب سیاست‌ها و برنامه‌های حفظ مرجعیت دینی و تقویت جایگاه مبلغان در ایران است؛ نه ارزیابی مستند یک برنامه یا نهاد مشخص. پرسش اصلی آن است که آیا توسعه آموزش، اعزام، تولید محتوا، پاسخ‌گویی، حضور رسانه‌ای و شبکه‌سازی توانسته است صلاحیت علمی مبلغان را به اعتماد، مراجعه داوطلبانه و حل مسائل واقعی مخاطبان تبدیل کند.