موضوع اصلی این ارائه مشارکت سیاسی در عصر هوش مصنوعی است، اما سازوکارهایی که بررسی می‌کند، مستقیماً برای فهم آینده تبلیغ و اقناع نیز اهمیت دارند.

فضای مجازی با چندمنبعی‌کردن فرایند هویت‌یابی، مخاطب دینی را از هویتی نسبتاً تثبیت‌شده به هویتی سیال، انتخابی و ترکیبی سوق داده است؛ به‌گونه‌ای که خانواده، مدرسه، رسانه، گروه همسالان، نهاد دین و کنشگران شبکه‌ای هم‌زمان در شکل‌دهی به هویت و معنای دینی نقش دارند. در این شرایط، تبلیغ دینی دیگر صرفاً با مخاطبی دارای هویت دینی تثبیت‌شده مواجه نیست، بلکه باید در خودِ فرایند شکل‌گیری و بازتعریف هویت حضور داشته باشد. ازاین‌رو، شناخت منطق جامعه شبکه‌ای، توجه به رقابت مرجعیت‌های سنتی با اینفلوئنسرها و کنشگران دیجیتال و بازاندیشی در نقش نخبگان و حکمرانی فضای مجازی، به ضرورتی اساسی برای نظام تبلیغ تبدیل می‌شود.

زیست مجازی دیگر صرفاً مجموعه‌ای از ابزارهای ارتباطی نیست؛ بلکه به یکی از محیط‌های اصلی زندگی انسان تبدیل شده و شیوه دریافت معرفت، شکل‌گیری ارتباطات، مشارکت اجتماعی و حتی تجربه دین را دگرگون کرده است.