یکی از دشواری‌های تحلیل تربیت دینی نوجوانان آن است که مسئله غالباً به «افزایش نفوذ رسانه» فروکاسته می‌شود. در این صورت‌بندی، خانواده و مدرسه در یک سوی میدان قرار می‌گیرند و شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های جدید در سوی دیگر؛ گویی با رقابتی ساده میان دو منبع پیام روبه‌رو هستیم. چنین تصویری، تحول مهم‌تری را پنهان می‌کند: تغییر در شیوه توزیع مرجعیت. نوجوان امروز فقط پیام‌های بیشتری دریافت نمی‌کند، بلکه با منابع متعددی مواجه است که هر یک مدعی تفسیر جهان، ارزش‌ها، هویت و حتی امر دینی‌اند.

موضوع اصلی این ارائه مشارکت سیاسی در عصر هوش مصنوعی است، اما سازوکارهایی که بررسی می‌کند، مستقیماً برای فهم آینده تبلیغ و اقناع نیز اهمیت دارند.